مسیح علی نژاد از دیدگاه من ( حسین عالمگیر )

روزانه هزاران نفر به دنیا می آیند و سال هایی چند شانس زندگی پیدا می کنند. و به همین ترتیب نیز هر روز هزاران نفر این جهان را ترک می کنند. هر یک از این آدم ها، در طول زندگی خود، آثار و خاطراتی از خویش در ذهنیت جامعه انسانی بر جای می گذارند.

اثر وجودی برخی از این آدم ها؛ چه بسا از دایره خانواده و دهکده محل سکونت خویش فراتر نمی رود. وقتی از دنیا می روند، چیزی که از آنها به یادگار می ماتد؛ خاطراتی است مبهم از چهره و صحبت هایشان.

ولی برخی از افراد فقط در زمان و مکان زندگی نمی کنند. بلکه شعاع اثر وجودی آنان مرزهای زمان و مکان را در می نوردد و نام شان با زندگی ابدی پیوند می خورد.

تاریخ پر است از آدم هایی که شعاع وجودی خویش را فراتر از خانواده، روستا، شهر، کشور و حتی قاره ای که متعلق به آن بوده اند؛ گسترش داده اند و همراه با عنصر زمان، عمر جاودانه یافته اند. نمونه هایی از این افراد را به وفور در بین شعرا، فلاسفه، عرفا،ادبا،سیاستمداران و رهبران مذهبی می توان سراغ گرفت. هر چند که همیشه شعاع وجودی؛ از ماهیت مثبت روشنایی بخش برخوردار نیست. نام کسانی را هم که بدبختی و تیره روزی بشر را رقم زده اند؛ می توان در لیست جاودانه ها ثبت کرد